Czy wiesz, że … zając to nie dziki królik?

Choć wiele osób używa słów „zając” i „królik” zamiennie, w rzeczywistości są to dwa różne gatunki, które prowadzą zupełnie odmienny tryb życia. Różnią się nie tylko wyglądem, ale także zachowaniem, sposobem wychowu młodych i strategiami przetrwania.

Największe różnice widać już od pierwszych chwil życia. Małe zajączki przychodzą na świat w pełni owłosione, z otwartymi oczami i dobrze rozwiniętym słuchem. Już po kilku godzinach potrafią się poruszać i reagować na zagrożenie. To bardzo ważne, bo zające nie budują nor ani bezpiecznych podziemnych schronień dla potomstwa.

Królik wygląda zupełnie inaczej. Młode króliki rodzą się nagie, ślepe i całkowicie bezbronne. Pierwsze tygodnie życia spędzają w norze, gdzie są ukryte przed drapieżnikami i niekorzystną pogodą.

Dorosłego zająca i królika można odróżnić przede wszystkim po uszach, czyli w języku łowieckim po słuchach. Zając ma je wyraźnie dłuższe, a ich końcówki są czarne. U królika uszy są krótsze, a ich zakończenia mają najczęściej szarawy odcień. Sama wielkość zwierzęcia może być myląca, bo młody zając może przypominać rozmiarami dorosłego królika.

Różny jest także sposób życia. Zając jest samotnikiem i żyje na powierzchni ziemi. Odpoczywa w płytkim zagłębieniu terenu zwanym kotliną. W razie zagrożenia nie chowa się pod ziemię, lecz ucieka, wykorzystując szybkość, długie skoki i gwałtowne zygzaki. Potrafi osiągać prędkość nawet około 70 km/h.

Królik natomiast prowadzi bardziej społeczny tryb życia. Tworzy grupy rodzinne i buduje rozbudowane systemy nor, w których chroni się przed niebezpieczeństwem.

Choć na pierwszy rzut oka oba zwierzęta mogą wydawać się podobne, natura wyposażyła je
 w zupełnie inne sposoby przetrwania. Królik stawia na bezpieczeństwo nory i życie w grupie, a zając na czujność, samotność i szybkość.

autor: Katarzyna Dudek/Łowczy Okręgowy Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Ciechanowie