Ks. Marian Klubiński gościem spotkania w Opinogórze

Ale cwaniak, też bym chciał legalnie używać życia, a na starość zostać księźulkiem

Przecież on założył rodzinę, ma córkę...

Idź teraz do niego do spowiedzi

Leon, a kto Ci broni?, używaj sobie życia a na starość zostań kim chcesz, tylko koniecznie, polecam, zapisz się w tzw. międzyczasie na zajęcia z logiki, przydadzą Ci się, zapewniam.

Dzisiaj przy okazji oglądania telewizji Wisła /był to powtórkowy program/ usłyszałem nazwisko Klubińska ,coś mi zaskoczyło że nazwisko nie jest mi obce /choć kojarzyłem raczej Klubiński/ ale problem miałem z imieniem ale po krótkim czasie i imię zaskoczyło .Potem oczywiście internet i okazało się że ''gościa'' znam ,chodziliśmy razem do jednej klasy P.S.T/ tz. marmolada / w Sandomierzu /lata 64-66/ nawet przypomniałem sobie że właśnie wystąpił z seminarium. Uczniem był dobrym ,choć nie kumplowaliśmy się to pamiętam że jednak widać było ''naleciałości seminaryjne'' kulturę w rozmowie / brak przysłowiowej ''łaciny''/ . Po 56 latach ''znalazłem człowieka na tym świecie jeszcze żywego a szukałem kolegę tylko dwa lata starszego i też znalazłem ,niestety już na cmentarzu ,w tej chwili modlę się za duszę Jurka.Czasy były inne ,niestety w swoim zawodzie pracowałem bardzo krótko bo tylko 1,5 roku a potem wojsko i potem PKP.do emerytury.Niestety żadnych kontaktów nie miałem z uczniami tej klasy choć szukałem po internecie ,życie jakoś leciało choć od prawie 50 lat mieszkam 30 km od Sandomierza to też rzadko odwiedzam to miasto /emerytura i brak czasu?? nie tylko choroby i inne zainteresowania.Cieszę się że na starość odnalazłem Mariana ,oczywiście księdza Mariana .